Zondag 14 september
Oma en Opa hebben ons rond 9.30u afgezet op de luchthaven van Zaventem.
Mama met veel zenuwen en gelukkig een - zoals altijd - kalme papa.
Bij het inchecken was de stewart zo vriendelijk om ons 4 plaatsen te geven, de vlieger was immers niet vol geboekt, dus we hadden een hele rij voor ons drietjes. Om 12.30u moesten we aan de gate zijn en mochten we op het vliegtuig (type A330-200). Luca was direct verkocht aan de kleine tv-schermpjes die op de hoofdsteunen hingen van de zetels. Hij zat vol leven en kon maar niet genoeg krijgen van al de knopjes en ander tuig waar hij normaal niet aan mag komen en dus het meeste interesse voor heeft. Terwijl mensen in normale omstandigheden heel lief naar onze Luca kijken, kon je nu de teleurstelling op hun gezicht aflezen toen ze ons zagen zitten. We weten allemaal dat het niet aangenaam is om uren in een vlieger vast te zitten met ne bleiter naast jou. En ja hoor, bleiten heeft hij gedaan ! De vlieger ging normaal opstijgen om 13u maar het heeft toch nog een uur langer geduurd. Daar zat mama dan met Luca op haar schoot en na een uur werd hij het beu. Je hoorde niet eens wat de kapitein zei, ik denk dat ze zelfs bij Business Class niks gehoord hebben ... Luca zijn gebrul stak er ver boven uit. Mijn enige hoop - om geen moordneigingen op te wekken bij de mensen - was om zijn flesje toch al te geven wat ik liever gehouden had voor tijdens het opstijgen zelf. Eindelijk stilte en ook de kapitein had net gedaan met god weet wat te zeggen. Nadien is Luca in slaap gevallen, maar niet voor lang want we gingen eindelijk vertrekken en moest papa onze Luca op schoot nemen. Toen we van grond gingen heeft Luca gelukkig geen last gehad van de druk. De vlucht zelf duurt 10u en dat is lang ... heel lang ! Zeker met een baby naast jou die je constant in het oog moet houden. Want slapen kwam voor Luca niet meer aan de orde. Op die 10u heeft hij hoop en al 3u geslapen. De rest van de tijd heeft hij gespeeld met zijn brandweer wagen ... met de Chinese vrouw die achter ons zat en regelmatig de aandacht van onze Luca trok ... en met het tv-schermpje, maar vooral met papa en mama. Van de ene arm naar de andere. Heeeel vermoeiend ! Zowel papa en mama hebben nu veel pijn aan de schouder van Luca vast te houden. Tenslotte heb je maar beperkte bewegings mogelijkheden. Maar ondanks de vermoeidheid is de heen vlucht zeer goed meegevallen ! Toen we bijna gingen landen kregen we plots reacties van medereizigers die zeiden dat Luca zich toch wel zeer goed gedragen had en dat het toch niet evident moet zijn om met een klein kind zo lang te vliegen. Dat was het inderdaad niet, maar liever 2 mensen vermoeid dan een hele vlieger vol baby killers !
Geland in China maandag rond 6u plaatselijke tijd. Luca stal direct de harten van het Chinees vrouwelijk schoon.
Nog even onze pas en visum laten nachecken, onze valiezen ophalen en daar stond hij dan ... Den Bompa samen met Ye Ping Lee (bompa zijn vriendin). Zoals altijd een emotioneel weerzien en tegelijk een opluchting ... we zijn er !!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten