Kuren

Luca zit nog steeds in zijn lastige fase ... en hij begint te weten wat hij wil. Of beter, wat hij niet wil! Hij wil niet dat hem iets verboden wordt, hij wil niet dat hem iets verplicht wordt, hij wil gewoon alles en niets!

We gingen vandaag naar het kerkhof om bloemetjes te zetten op het graf van Bobonne (ze zou het mij nooit vergeven als ik rond Allerheiligen niet ben langs geweest). Ik had de koets meegenomen, maar toen ik Luca erin wou zetten was het groot alarm! Hij wou absoluut niet in dat ding zitten, brulde alles bijeen en spande al zijn spieren op zodat hij niet in een zit-houding kon gezet worden. Dan maar de bloemen in de koets en Luca kon dan de koets verder duwen terwijl mama hem vasthield en (probeerde) te sturen. Als het aan Luca lag hadden we alle grafzerken bezocht! Eens bij Bobonne wou ik de bloemen op de zerk mooi schikken, dus Luca moest nu wel in de koets. Het gebrul dat volgde was goed om alle doden te laten ontwaken! Eens ik de koets dan van mij wegdraai is het ok. Goeie truk ... wie niet gezien is, is weg!

Nadien in de Delhaize zat Luca zoals altijd in het winkel karretje te neuzen. Toen ik er een fles wijn in plaatste wou hij waarschijnlijk checken of het wel van een goed jaar was. Ik had geen zin om daar de vloer te moeten dweilen door wijnvlekken, dus ik maakte Luca duidelijk dat hij daar niet mocht mee spelen. Olé, ik was weer de slechtste moeder en had hem iets verboden waar hij het helemaal niet mee eens was! Brullen alsof ik hem daar een pak rammel had gegeven! Ik negeerde het gewoon en dan merkt hij snel dat het gebrul niet veel helpt ... gelukkig maar! 

Het maakt niet uit wat ik hem verbied, het verbod op zich is erg genoeg om hem als een bom te laten uitbarsten.

Aan tafel is het ook een ramp ... ben ik niet snel genoeg om zijn lepel te geven, dan is het paniek. Hij smijt dan meermaals zijn hoofd achterover en begint te huilen terwijl hij zijn ogen dicht knijpt, waardoor hij niet ziet dat zijn lepel al enige tijd voor zijn mond zweeft (deed hij als kleine baby trouwens ook veel) Als hij dan eens piept en de lepel ziet komt er een zucht van "eindelijk" en neemt hij een hap. Alsof ik 5 minuten wacht om hem een volgende lepel te geven!

Het maakt niet hoe snel ik ben, ik ben altijd te traag naar zijn goesting.

Eigenlijk kan ik op dit moment gewoon niets goed doen voor hem. 

Behalve dan wanneer hij moe is of pijn heeft, dan gaat er niets boven een dikke knuffel van mama :o)