Test 1 2 3

Luca zit in een testfase ... hoe ver kan ik gaan en wat als ik te ver ga.

Het scantoestelletje in de Delhaize krijgt de volle aandacht van Luca wanneer we gaan winkelen.

Hij weet dat er een geluidje uitkomt als je op een knopje drukt. Zodra ik de scanner nog maar op mijn karretje plaats kijkt Luca me recht in de ogen en zet vervolgens zijn handen op het toestel. Ik haal er steeds zijn handen af met de opmerking dat dit niet mag. Maar als een magneet gaat het handje onmiddelijk terug naar de scanner, terwijl hij me heel ernstig blijft aanstaren. Een pets op zijn vingers doet immers geen pijn, dus doet hij lekker verder. Toch weet hij maar al te goed dat het niet mag, dat zie ik aan zijn ogen. Niet opgeven dus ! Trouwens, wanneer we winkelen en hij iets uit mijn karretje neemt en het niet interessant genoeg vindt, dan gooit hij het gewoon op de grond ... weg met die rommel ! Luca denkt aan onze portemonnee ...

Wat ook niet mag is slaan en de laatste dagen maakt hij er zelf een spel van om mama in het gezicht te slaan. Het begon met een per-ongeluk-mepje maar toen ik hier een opmerking over maakte deed hij het zeer bewust opnieuw. Hoe meer ik kwaad werd hoe meer hij begon te slaan, steeds met zijn ogen op de mijne gericht. Een volgende keer heb ik hem gewoon een petsje terug gegeven op de hoop dat hij zo zou doorhebben waarom dit niet mag, want dat doet immers pijn. Er kwam onmiddelijk een pruillipje, maar dat was na enkele seconden al verdwenen zonder een traan te laten en eerder een boze dan een droevige blik kwam tevoorschijn. Sindsdien maakt hij er een soort van spelletje van ... en zodra ik me kwaad maak begint hij gewoon te lachen !

Ik denk dat hij lacht, omdat hij weet dat wanneer hij lacht, ik ook lach of andersom. Als ik me kwaad maak, zal hij me willen zien lachen en begint daarom direct te lachen als ik boos ben. Goeie theorie of wil hij gewoon weten hoe ver hij kan gaan ? Nuja het is even doorbijten want het is niet simpel om een goeie manier te vinden om hem duidelijk te maken dat iets niet mag. Belangrijk is dat ik het steeds op een kordate en dezelfde manier doe. 

Ook wil hij beslissen wanneer hij aandacht wil van mij of niet. Wanneer hij op mijn armen zit en ik tegen iemand anders praat dan draait hij mijn gezicht naar hem toe of als ik naar hem kijk en hij dat niet wil dan draait hij mijn hoofd weg. Soms draait hij mijn hoofd in de richting van iets waarvan hij wil dat ik het zie, dat mag natuurlijk, maar het voorgaande niet. Mama beslist nog altijd zelf wanneer ze niet of wel naar Luca kijkt !

Het bloed komt soms vanonder mijn nagels, maar als hij me dan een tijd later zelf een dikke knuffel geeft dan ben je toch direct gesmolten? een pracht van een kind zeg ik u ...