Vandaag ben ik met Luca naar zijn schooltje geweest, het Koninklijk Atheneum van Keerbergen (of kortweg, de KAK). We kregen wat info van de directrice en een juf en nadien kregen we een rondleiding door de klasjes. Tijdens de infosessie was Luca het voorbeeldige jongetje. Zijn charmes ontbreken er niet aan! Eerst een tikkeltje verlegen maar zoals gewoonlijk voelt hij zich na een half uur goed thuis in deze nieuwe omgeving. Dat bleek al direct het geval toen we een kijkje gingen nemen in het zaaltje van de naschoolse opvang. Daar stonden enkele autotjes om op te zitten en Luca liep als enige er naartoe. Te bedenken dat we daar met 10 volwassen en 6 kinderen op stonden te kijken, maar Luca heeft blijkbaar zelfvertrouwen meegekregen (al zeker niet van mij...). Soit, toen we de rondleiding gingen verder zetten wou Luca natuurlijk niet van "zijn" auto afstappen met een sirene als gevolg. Pfff daar stond ik dan met mijn engelke ... moesten die duivelstreken net nu naar boven komen??? Ik maak daar korte metten mee en pak Luca van de auto en weg zijn we. Enkele seconden later wanneer hij een nieuwe uitdaging ziet is hij het voorgaande alweer vergeten. Luca kwam duidelijk ogen tekort en overal waar ook maar iets stond dat op speelgoed leek moest ik hem letterlijk over de grond sleuren om niet achter op de groep te geraken. Ik zeg het u, de vloer in de gangen is daar nu stofvrij !!! :)
In de klasjes mochten we met onze bengels een kijkje nemen. Uiteraard staat zo'n klasje vol speelgoed en zoals altijd wordt Luca hier als een magneet naartoe getrokken. Geen probleem want speelgoed dient om mee te spelen! Maar ik kreeg hem dus nooit uit de klas !!! We zijn 3 klasjes gaan bezoeken en 3 keer heb ik hem van de grond moeten vegen !! Toen we buiten een kijkje mochten nemen zag Luca die gigantische trein staan op de speelplaats. Maar zowat heel de speelplaats is één grote zandbak en met het regenweer van vandaag was het niet aan te raden om daar in te gaan spelen. Vertel dat maar eens aan Luca !! Ik kon hem niet neer zetten of hij dreef zijn willetje door om tot bij de trein te geraken. Zo erg dat hij zelfs een poging waagde bij de juf !! Luca zat op mijn arm te wroeten om naar de trein te gaan en toen ik zei dat het niet mocht vroeg de juf aan Luca wat er scheelde en spontaan gingen zijn armen in haar richting. Dit is mijn laatste kans, zal hij gedacht hebben en toen de juf hem pakte gingen zijn armen in de richting van de trein. Maar ook de juf vond het geen goed idee ...
We zijn nadien thuis gekomen en ik was pompaf echt waar !!
Het is maar een 250 meter van bij ons tot aan de school, maar pfieuuuwww ... zweten dat ik deed !! Hopelijk gaat hij met pasen even graag naar school als vandaag ... al mocht het iets minder extreem zijn ;-)
Miro was daarom vandaag alleen naar de creche en mama was blij om nog eens alleen te zijn met hare oudste zoon ... we hebben samen de kerstboom opgezet :-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten